The Hundred-Year HouseRebecca Makkai

19 December 2016,

Een grote beker warme chocomelk (het liefst met karamelsiroop en slagroom met kaneelpoeder als topping), een zacht dekentje, een comfortabele bank, heel veel fonkelende lichtjes, misschien een leuke lover om tegenaan te kruipen (niet perse noodzakelijk) én een goed boek. Meer hebben we niet nodig om energie bij te tanken tijdens deze winterse dagen. Het perfecte boek om bij weg te kruipen is The Hundred-Year House van Rebecca Makkai, bekend van The Borrower (De Lener).

Bijzonder aan deze roman is de structuur: het verhaal begint in 1999 en daarna ga je mee terug de tijd in, om uiteindelijk te belanden in 1900. Zoals de titel al aangeeft, draait het verhaal om een huis, oftewel het landgoed Laurelfield, waar de excentrieke personages door de decennia heen hun levens proberen te leiden. Het landgoed herbergt vele geheimen, waaronder het verhaal achter het imponerende portret van Violet Devohr, de overgrootmoeder van één van de hoofdpersonages, dat in de eetkamer hangt. Violet heeft nog steeds een grote uitwerkingskracht op haar nakomelingen:

“For a ghost story, the tale of Violet Saville Devohr was vague and underwhelming. She had lived, she was unhappy, and she died by her own hand somewhere in that vast house. If the house hadn’t been a mansion, if the death hadn’t been a suicide, if Violet Devohr’s dark, refined beauty hadn’t smoldered down from that massive oil portrait, it wouldn’t have been a ghost story at all. Beauty and wealth, it seems, get you as far in the afterlife as they do here on earth. We can’t all afford to be ghosts.”

png-leeg

Alhoewel de openingsscene anders doet vermoeden, is dit verhaal niet ‘slechts’ een ghost story. Integendeel, het verhaal is gelaagd en intrigerend en beetje bij beetje kom je erachter wat zich al die jaren heeft afgespeeld in dit grandioze huis, dat in de jaren 20 en 50 van de vorige eeuw werd bezocht door een verscheidenheid aan kunstenaars die het huis beschouwden als hun toevluchtsoord  (nogal ironisch aangezien de eigenaren het landgoed het liefst zouden ontvluchten). Dansers, dichters, schilders en muzikanten die allen, op hun eigen unieke manier, proberen hun gevoelens te vertalen: “Here was someone speaking nothing but dance, and someone else speaking paint, and someone speaking poetry, and someone speaking music. And what were they trying to express, but the inexpressible? If there existed words, regular words, to say what they were aiming at, then why would they even need to do what they did?”  

png-leeg
Uiteraard zijn de kunstenaars niet alleen bezig met het creëren van kunst, maar raken ze ook verwikkeld in intriges, waarbij er voor de dichter Edwin Parfitt een wel heel significante rol is weggelegd. Hij besluit het lot naar zijn hand te zetten en beïnvloedt zo het verdere verloop van de Devohr familie. In dit boek (net zoals in de toneelstukken van Shakespeare) blijkt werkelijk niemand en niets te zijn wat het lijkt en is identiteit inwisselbaar: als je wil, dan vind je jezelf gewoon opnieuw uit. Klinkt dit mysterieus? Dat is het ook. Tijdens het lezen moet je wat speurwerk verrichten en je hersens aan het werk zetten om alle puzzelstukjes in elkaar te laten passen en zelfs als je de laatste bladzijde hebt bereikt, blijf er een zweem van mysterie hangen en wil je weer snel terug naar het begin van het boek om alle hints die je voorheen misschien gemist had alsnog te ontdekken. Een echte aanrader!

png-leegpng-leeg

png-leegJanine Hospes
Janine heeft een voorliefde voor Engelse literatuur en laat zich graag inspireren door intrigerende verhalen. Elizabeth Bennet is één van haar favoriete personages en Ali Smith en Paul Auster behoren tot haar favoriete hedendaagse schrijvers. 
Voor F.A.L.L. Magazine zal zij recensies schrijven over de boeken die haar verrasten en jullie op de hoogte houden van leuke hotspots in boekenland.