De horlogemaker van LondenNatasha Pulley

10 November 2016,

De horlogemaker van Londen van Natasha Pulley, een verhaal over liefde, verlangen, erkenning en acceptatie tegen het decor van Victoriaans Londen.

FRAGMENT

Op de afdeling Telegrafie van het ministerie van Binnenlandse Zaken rook het altijd naar thee. Dat kwam door het pakje Lipton achter in de la van Nathaniel Steepletons bureau. Vroeger, voordat het gebruik van de elektrische telegraaf algemeen werd, was het kantoortje een bezemhok geweest. Dat er nog steeds geen grotere ruimte beschikbaar was gekomen scheen te liggen aan de minister, die volhardde in zijn wantrouwen jegens elke uitvinding die van de marine afkomstig was. Thaniel had dit gerucht al vaker gehoord, maar of het nu op waarheid berustte of niet, het budget van het departement was niet eens toereikend geweest om de aftandse vloer- bedekking te vervangen, die de hebbelijkheid had een zweem van oude geuren vast te houden. Naast Thaniels nieuwerwetse thee rook het er ook naar soda en jute, en soms naar lak, hoewel er in geen jaren iets in de lak was gezet. In plaats van bezems en borstels stonden er nu twaalf telegrafen op een lange tafel. Overdag waren er vier telegrafisten aanwezig die elk drie machines bedienden, waarop in het kriebelige handschrift van een inmiddels vergeten klerk vermeld stond met welke bestemming binnen of buiten Whitehall die verbonden waren.
png-leegVanavond zwegen alle twaalf machines. Tussen zes uur en middernacht was er één klerk aanwezig om urgente berichten op te vangen, maar in de drie jaar dat Thaniel op Whitehall werkte had hij nog nooit meegemaakt dat er na achten nog iets binnenkwam. Een keer had er een vreemd, betekenisloos geratel opgeklonken, afkomstig van het ministerie van Buitenlandse Zaken, maar dat was een ongelukje geweest: aan de andere kant van de lijn was kennelijk iemand op het apparaat gaan zitten. En die had op en neer gewipt. Thaniel had er wijselijk maar niet naar geïnformeerd.
png-leegStijfjes draaide hij zich naar links op zijn stoel in plaats van naar rechts, en schoof zijn boek over het bureau. De bedrading van de telegrafen werd door gaatjes in het bureau naar beneden geleid en hing daar waar de telegraaf sten hun knieën kwijt zouden moeten. Op gezette tijden sprak de chef klagerig dat ze hem in die zijwaartse houding deden denken aan chique meisjes in amazonezit, maar hij klaagde pas echt wanneer er een snoer knapte, want het kostte een lieve duit om ze te vervangen. Vanuit de telegraafkamer liepen ze door het gebouw naar beneden en verspreidden ze zich als een web over Westminster. Een ervan liep door de buitenmuur naar Buitenlandse Zaken, en een naar de telegraafkamer van de Houses of Parliament. Twee andere voegden zich bij de bundels die langs de straat naar het centrale postkantoor in St Martin’s Le Grand leidden. De andere lijnen vormden rechtstreekse verbindingen met het woonhuis van de minister van Binnenlandse Zaken, Scotland Yard, het India Office, de Admiraliteit en andere overheidsafdelingen. Sommige telegraafverbindingen waren eigenlijk overbodig, want het ging sneller om elkaar berichten door het open raam toe te roepen, maar de chef zei dat dergelijk gedrag een heer niet betaamde.

png-leeg

 

Thaniels zakhorloge, waarvan de kromme minutenwijzer bij de twaalf altijd even haperde, tikte de tijd weg tot het kwart over tien was. Theetijd. Hij bewaarde de thee voor de avonden. Het was al donker sinds de namiddag en in het kantoor heerste nu zo’n kou dat hij zijn adem kon zien en de koperen knoppen van de seinsleutels met condens waren bedekt. Het was belangrijk om zich te kunnen verheugen op iets warms. Hij pakte de Lipton uit de la, stak het doosje diagonaal in zijn beker, schoof de Illustrated London News van gisteren onder zijn arm en liep naar de ijzeren trap.
png-leegOp weg naar beneden herkende hij het geluid van zijn voetstappen op het metaal als een toon, een heldergele dis. Waarom een dis geel was, wist hij niet. Andere tonen hadden een andere kleur. Dat was handig geweest toen hij nog pianospeelde, want zodra hij een fout maakte werd de klank bruin. Hij had altijd voor zich gehouden dat hij klanken kon zien. Het maakte een zonderlinge indruk als je zei dat een trap geel klonk, en hoewel de Illustrated London News daar duidelijk anders over dacht, werd het niet gepast gevonden dat de overheid mensen in dienst nam die aantoonbaar gek waren.
png-leegDe grote kachel in de kantine koelde nooit helemaal af doordat er tussen de late diensten en de vroege ochtenden zo weinig tijd zat dat de sintels bleven gloeien. Toen Thaniel de kooltjes opschudde, kwamen ze met een flikkering tot leven. Hij bleef met zijn onderrug tegen de tafelrand geleund staan wachten tot het water kookte en keek naar zijn vervormde spiegelbeeld in de bronzen ketel. Hoewel zijn echte kleuren hoofdzakelijk grijstinten waren, maakte hij in het brons een veel warmere indruk.

 

png-leegpng-leeg

De horlogemaker van Londen, 2016, Uitgeverij De Fontein

png-leegNatasha Pulley
Natasha Pulley studeerde Engelse taal- en letterkunde in Oxford. Ze werkte korte tijd als boekverkoper bij Waterstones en als assistent bij de studies astronomie en wiskunde aan de universiteit van Cambridge. De horlogemaker van Londen is haar debuut.