Bill@Graypictures

Het Witte Huisals Camelot

De reden dat regisseur Pablo Larraín een film over haar maakte, is dat ze misschien wel de ‘minst gekende van alle bekende vrouwen’ is: Jackie, de weduwe van John F. Kennedy. De film Jackie gaat over rouw. En over regie. Over hoe zij, die in één klap haar man en haar status als first lady verliest, op een cruciaal moment bepaalt hoe wij de Kennedy’s voortaan zullen herinneren.

“Don’t let it be forgot, for one brief shining moment, there was a Camelot.” Camelot, het kasteel van koning Arthur, waar het altijd prachtig weer is en iedereen lang en gelukkig leeft. Dat luisterde hij het liefst, vertelt ze, Jackie Bouvier Kennedy, weduwe van John F. Kennedy. En daarmee zet ze, slechts enkele dagen na zijn dood, een krachtig beeld neer: het Witte Huis als Camelot en de Kennedy’s als schitterend koningspaar. Mensen geloven nou eenmaal graag in sprookjes. png-leegRegisseur Pablo Larraín maakte een film over ‘de minst gekende vrouw van alle bekende vrouwen uit de twintigste eeuw’. Wereldberoemd maar zo mysterieus. Hij wilde die film alleen maken als Natalie Portman bereid was de rol van Jackie te vertolken.
Dat was Portman, en ze doet het meesterlijk. Lang oefende ze aan de hand van geluidtapes op het accent en de lijzige stem met de hoorbare adem. Op de manier van spreken waarbij tussen de woorden soms een vreemde pauze zit, alsof iemand het geluid een paar tiende seconden heeft vertraagd.

De geschiedenis bestaat uit helden, geloofde John F. Kennedy. En dat is dus haar taak, beseft Jackie direct op die rampzalige 22e november 1963 in Dallas, Texas. Ze zal haar man de geschiedenis in laten gaan als een held. Welke vermoorde president herinnert u zich, vraagt ze aan haar chauffeur. “Abraham Lincoln”, is het antwoord. En dus bestudeert ze alles wat ze kan vinden over Lincolns begrafenis. Zo moet het zijn.
De film begint als een journalist van Life Magazine enkele dagen na de begrafenis Jackie interviewt. In flashbacks die springen in de tijd ontrolt het verhaal zich. De journalist schrijft, maar zij bepaalt. Zij vertelt wat hij wel en niet mag opschrijven, begint vol emotie over Camelot. Ze creëert hun eigen heldenverhaal. png-leegDe film en het acteerwerk van Portman verheerlijken Jackie niet. Ze is niet perfect, en niet innemend. Je blijft vanaf een afstandje naar haar kijken. Meer met verwondering dan met bewondering. Ja, ze is sterk en trots, neemt de regie in handen. Maar je zou haar net zo goed ijdel kunnen vinden. Of theatraal, met het bebloede Chanel-pakje voor de camera’s. Of zelfs een tikje kitsch, met het Camelot-verhaal.

 

 

png-leegHet dichtste bij Jackie kom je als het gaat over het persoonlijke verlies; ze hebben haar geliefde vermoord, op bruut door het hoofd geschoten. Dat raakt. De traumatische momenten in de auto. Haar ontreddering, haar tranen. Hoe ze onder de douche zijn bloed uit haar haar spoelt en daarmee zijn laatste restje laat wegstromen. Maar het wordt niet nog eens extra aangezet. Op tranen trekken is de regisseur niet uit.png-leegDaarnaast is er het verlies van haar status. “I’m not the first lady anymore. You can call me Jackie”, zegt ze tegen haar personeel. En het verlies van haar huis, het Witte Huis, waar binnen enkele dagen de familie Johnson moet worden geïnstalleerd. En zo wisselen niet alleen het heden en verleden zich af in de film, maar ook het symbolische en het menselijke. Je ziet de publieke Jackie en Jackie de moeder, de schoonzus, de wanhopige weduwe die hulp zoekt bij een geestelijke. Rouwen en regisseren.png-leeg

png-leegEn steeds maar gaat het over dat huis, het Witte Huis. Camelot. Televisiebeelden komen langs, van een programma waar de kijker door Jackie wordt rondgeleid in het Witte Huis. Een primeur, in 1962. “People need their history. They need to know real men actually lived here.” Jackie heeft alles begrepen van geschiedenis en symboliek, maar regisseur Larraín evenzo.png-leegWas ze opportunistisch? Had ze wel de klasse die haar altijd wordt toegedicht? Dit soort geluiden hebben in de loop der jaren geklonken, maar kritiek op Jackie is niet het doel van Pablo Larraín met deze film. Tegelijkertijd is het ook geen verheerlijking, en geen melodrama. Het bevat geen onthullingen, werpt geen nieuw licht op de geschiedenis. Jackie blijft ongrijpbaar. Het is een mythische weergave van de creatie van een mythe.