Milou NeelenBescheidenheid en een vleugje magie

1 September 2016,

Op haar 25e verjaardag ging plots de telefoon – of ze het misschien leuk zou vinden om illustraties voor ELLE te maken. Sindsdien zit Milou Neelen (30) dagenlang te ploeteren, zoekend naar de perfecte penseelstreek. “Geloof me, als mijn werk af is ben ik nog altijd uitgeput én opgelucht.”

Haar hondje Laika zit kwispelend op schoot, op de achtergrond klinkt een kalm pianostuk. Boven de bank hangt een bijzondere gouden poster van Hotel Magique. Het kunstwerk van bijna een meter lang is gemaakt op Japans momipapier, rechtstreeks ingevlogen vanuit San Francisco. Momipapier heeft een unieke textuur en is daarmee aardig exclusief – Milou heeft 17 stuks in handen kunnen krijgen. Her en der zijn ook andere illustraties van eigen hand ingelijst en op tafel staat een potje kwasten, waarvan er nog één felroze gekleurd is.
png-leeg
De illustratrice heeft een studio in Amsterdam waar ze werkt, maar spreekt liever bij haar thuis af – in haar studio schijnt ze ‘vooral veel troep’ te maken. Haar thuisbasis is een licht appartement in Amsterdam-west, pal naast het populaire café The Breakfast Club. Een koffiezetapparaat heeft ze expres niet in huis (‘anders drink ik heel de dag cafeïne’), dus we halen een coffee-to-go. Ze plaatst haar soja-latte op de lange eikenhoutentafel en neemt plaats op een knap beschilderde stoel: uiteraard een eigen creatie.
png-leeg
GEHEIME TIPGEVER
Na het belletje van ELLE is de bal maar blijven rollen. Hoe het modeblad destijds bij haar naam is gekomen, is tot op de dag van vandaag nog een mysterie: ze is het toen vergeten te vragen, en vergeet het nog steeds altijd te vragen. ‘Erg hè?’ Wat ze in ieder geval wél weet is dat het telefoontje haar geen windeieren heeft gelegd. Ze werd naast illustratrice voor ELLE printdesigner voor Scotch & Soda, beschilderde complete wanden voor conceptstore ANNA & NINA en maakt al vanaf de start van het razend populaire lingeriemerk Love Stories Intimates illustraties voor het label. Sinds december is er daarnaast haar eigen merk: Hotel Magique, onder welke naam Milou magie-gerelateerde kunstwerken maakt. Denk: een setje vintage speelkaarten, of een illustratie van een appel met ‘you are magique’ erin geschreven.
png-leeg
Haar stijl is vrouwelijk maar ook stoer, en vaak het resultaat van verschillende invloeden. Op tafel ligt zowel streetstyleboek Gentleman of Bacongo als een bundeling van werken van Andy Warhol – een voorbeeld van zo’n mengeling van uiteenlopende interesses. Milou illustreert alles met de hand en is regelmatig complete dagen in de weer met een kwastje en Oost-Indische inkt. Wat ze daarmee wil bereiken is iets prettigs en positiefs voor het oog zonder verdere bijbedoelingen. De illustratrice probeert vooral kundig te zoeken naar de wereld rondom een bepaald product of gevoel.

VAN ESPRESSO MACCHIATO NAAR MODE
Dat Milou tegenwoordig haar brood verdient met non-stop creatief bezig zijn, kan ze nog steeds niet helemaal geloven – voor het beruchte belletje werkte ze nog bij de Coffee Company, terwijl ze grafisch design studeerde. Er werden wel exposities onder haar naam gehouden, maar er ging ook een sollicitatie voor de hondenuitlaatservice de deur uit. Ze wist toentertijd echt wel dat creativiteit de rode draad door haar leven was, maar het had simpelweg nog geen specifieke bestemming. “Creativiteit heeft voor lange tijd onbewust in me gezeten. Ik was er als kind bijvoorbeeld niet bewust mee bezig, maar mijn zus en ik deden aan alle mogelijke kleurwedstrijden mee en knutselen werd thuis alleen maar aangemoedigd. Mijn vader ontwerpt tuinen, mijn tante is visagiste, en weer een andere tante is óók kunstenaar. Dus ja, je kan wel zeggen dat het in mijn bloed zit.”
png-leeg
Dat ze zou gaan illustreren voor de modewereld had ze nooit kunnen bedenken. Wat ze nu op modegebied doet is tamelijk uiteenlopend: zo is werken voor Love Stories wat commerciëler (lees: de illustraties moeten op kleding komen, dus standaard rekening houden met omvang en grootte) dan bijvoorbeeld illustreren voor haar eigen label, alhoewel ze éigenlijk in complete artistieke vrijheid leeft. Haar tekeningen drastisch veranderen hoeft dan ook nooit meer: Milou is inmiddels op een punt waarop mensen haar vragen vanwege haar persoonlijke stijl, waardoor zakelijke restricties amper voorkomen.
png-leeg
Zo is een groot onderdeel van haar werk het maken van handgeschreven tekstjes: een vaardigheid die ze nooit geoefend heeft, maar ‘in haar hand zit’. Mensen hebben haar regelmatig gevraagd of ze eventueel een workshop handwriting kon geven, maar dat sloeg ze vriendelijk af – veel te tricky. Voor je het weet zie je op meerdere plekken werk à la Milou Neelen voorbij wippen, en daar wordt geen kunstenaar blij van.

Ik vind het heel chill dat ik gewoon mooie dingen mag maken, waarbij mijn werk belangrijker is dan ik ben. Ik zou ook absoluut geen bekendheid willen worden, ben je gek.

Milou Neelen

KLOTSENDE OKSELS
Over dat à la Milou Neelen gesproken – haar naam ziet ze liever niet te vaak terugkomen wanneer het om haar illustraties draait. Haar eigen label heet dan ook bewust Hotel Magique. Een werknaam zoals By Milou Neelen vindt ze verschrikkelijk, en ze trekt dan ook een zuur gezicht wanneer ze het uitspreekt. “Bah, dat vind ik zo suf! Het staat dan ook veel te veel in het teken van mezelf, snap je? Ik vind het heel chill dat ik gewoon mooie dingen mag maken, waarbij mijn werk belangrijker is dan ik ben. Ik zou ook absoluut geen bekendheid willen worden, ben je gek. Al vind ik het zelf soms ook wel leuk om de persoon áchter de creativiteit te zien, zoals bij Garance Doré.” Wat wél werkt, is gewoon haar eigen gang gaan. Alhoewel dat ook nog niet altijd zonder onzekerheden gaat, vertelt ze: “Ik ben eigenlijk elke dag bang dat het illustreren niet meer lukt. Echt verschrikkelijk is het! Maandag moest ik nog wat oude koffers voor Love Stories beschilderen, en toen had ik oprecht klotsende oksels. Alhoewel het natuurlijk nergens op slaat: alsof je het opeens niet meer zou kunnen. Maar soms ben ik echt bang dat ik geen ideeën meer heb, of het verleerd ben.”

png-leeg

 

png-leeg

DE KNOP OMZETTEN
Wat tijdens een illustratieblock voor haar kan werken is kijken naar het werk van Andy Warhol. Haar ogen beginnen te glinsteren wanneer ze over hem praat. “Elke keer als ik naar zijn werk kijk zie ik iets anders, het lijkt op honderden manieren te interpreteren. Voor een schoenenmerk moest hij bijvoorbeeld een keer een illustratie van een slangenlerenschoen maken. Wat hij dan doet? Een schoen tekenen met slangen eromheen. Volgens mij is dat wel het perfecte voorbeeld van hoe creativiteit zo ongeveer werkt – in principe is het allemaal heel simpel, maar je moet net die knop om kunnen zetten.”
png-leeg
Laika is inmiddels in zijn mand gaan liggen. Vanochtend maakte Milou nog een wandeling met haar hondje door het Vondelpark, genietend van de eerste zonnestralen. Ze houdt onvoorwaardelijk van Amsterdam op zulke momenten, maar zit toch stiekem met haar hoofd in Bali, waar ze net een aantal weken heeft gespendeerd. In januari gaat ze er weer een half jaar bivakkeren. Werken op een andere plek is wat Milou in de toekomst sowieso ambieert: dat maakt haar freelancewerk zo fijn. Misschien wil ze Hotel Magique op Bali laten produceren, en er dan samen met haar werk voor altijd blijven. “Amsterdam is mooi, maar soms vrij materialistisch. Mensen betalen hier zonder pardon vijfhonderd euro voor een fucking tas. Wat ik op Bali ga uitzoeken? Hoe creativiteit ontwikkelt als je dat materialisme juist loslaat. De zon op m’n bol zal in ieder geval een hoop goed doen. Dat maakt mijn humeur beter, en daarmee mijn penseelstreken ook.”

Back to
Back to