Interview MartijnSenders

Martijn Senders is een mode- en kunstfotograaf, gevestigd in Amsterdam. Door het gebruik van een unieke manier van belichting creëert hij in zijn foto’s een minimalistische sfeer en legt hij de schoonheid van eenvoud vast. 

Voor F.A.L.L. Magazine schoot hij de cover van The Love Issue  & onlangs de editorial Aileen.  

Je fotografie legt zijn nadruk op Fashion en Fine Art. Hoe is deze combinatie tot stand gekomen? Heeft dit onder andere te maken met interesses die je vanaf jongs af aan hebben geprikkeld?
De combinatie van Fashion en Fine Art is voor mij een logische combinatie en is gegroeid uit nieuwsgierigheid. Mijn moeder heeft mij van kleins af aan geleerd mezelf zo breed mogelijk te oriënteren en nieuwe dingen uit te proberen met de gedachten; hoe meer je weet, des te beter kan je kiezen. Dit geld voor sporten/ opleiding en het belangrijkste; creativiteit. Dit is iets wat vroeger voor haar niet mogelijk was, de keuzes waren voor haar beperkt. Ze is opgegroeid in een andere tijd, maar ook in een dorp waar de mogelijkheden beperkt waren en komt daarnaast uit een groot gezin waardoor financiën ook een rol speelde. Doordat ik breed georiënteerd ben opgegroeid en gestimuleerd werd om altijd verder te kijken naar nieuwe mogelijkheden heb ik ook een drang ontwikkeld om fysiek dingen neer te zetten. Dit heeft zich door de jaren ontwikkeld richting fotografie. Ik ben de modefotografie in gegaan met het idee dat ik volledig mijn creatieve ei kwijt zou kunnen in editorials en campaigns. Dit geld zeker voor een aantal producties, maar je hebt altijd een klant, merk en een team waar je rekening mee moet houden. Ik maak daarom vaak vrij werk wat meestal mode gerelateerd was en super om het gepubliceerd te zien in een blad of online. Het probleem waar ik op stuiten is dat het moeilijk is om diepgang, een verhaal, iets persoonlijks in deze producties te leggen. Dit is wat ik vervolgens ging missen.

Waar ben je naar opzoek in de foto’s die je maakt? Waar ligt de focus op, of wat mogen jouw foto’s absoluut niet missen?
Omdat ik van jongs af aan gestimuleerd ben om nieuwe dingen uit te proberen ben ik meer experimentele projecten gaan maken. De meeste projecten die ik op die manier heb gemaakt zie ik nu als schetsen, een zoektocht naar wie ik ben en wat ik wil vertellen. Deze beelden heb ik in de tijd (2015) dat ik ze heb gefotografeerd ook geëxposeerd in Amsterdam. Na deze expositie in Amsterdam begon ik meer persoonlijk werk te maken. Daar kwam de serie Confused uit. Een zoektocht naar houvast. Ik voelde mij verloren door de brede interesse die ik mee kreeg als kind, het is een voorrecht en tegelijkertijd een beperking. Het vinden van houvast is voor mij essentieel en ik geloof voor iedereen. Dat is ook direct wat ik wil bereiken met mijn werk, iedereen zou zichzelf erin moeten kunnen verplaatsen. Mijn werk moet mensen raken, vasthouden en tegelijkertijd een bepaalde esthetiek hebben. Persoonlijk zou ik geen afstotend werk in mijn huis hangen, dus verwacht ik dat ook niet van anderen. De serie Confused was te zien in Fabric der Künste in Hamburg (2016).

Kunst geeft vaak een extra dimensie aan creatieve werken, hoe verloopt het artistieke proces bij jou? Waar haal je de dagelijkse dosis inspiratie vandaan, en hoe wordt dit uiteindelijk vertaald naar de mode-fotografie?
De inspiratie voor mijn Fine Art haal ik uit mijn emoties, hetgeen dat zich afspeelt om mij heen en in de wereld, daarnaast; techniek. Misschien klinkt techniek gek in dit rijtje, maar ik ben onwijs geïnteresseerd in wat je met licht kunt doen en hoe je er illusies mee kunt creëren zonder photoshop te gebruiken. Het werk ‘Confused’ is bijvoorbeeld nauwelijks gephotoshopt, een aantal kleine dingen als een vlekje of onzuiverheid is weg gehaald. Voor komende projecten ben ik ook erg bezig met verschillende technieken. De techniek zal bij mij nooit de boventoon gaan voeren over het verhaal dat ik wil vertellen, het moet enkel de emotie versterken. Ik denk dat de interesse in de technieken een unieke bijzaak vormt in mijn werk. Het is belangrijk dat ik mijn verhaal zo begrijpelijk mogelijk vertel zonder dat het te letterlijk gefotografeerd is. Dit is ook waar het raakvlak met mijn modefotografie ligt, het minimalistische aspect. Het is makkelijk om te moeilijk te denken, daarom vereenvoudig ik het graag en haal overbodigheden weg. De vraag die ik altijd stel is; voegt het iets toe? Waarom de dingen die niets toevoegen, maar juist vragen oproepen, niet verwijderen? Het geheel wordt er duidelijker door en het creëert focus.

Meer van Martijn zien? Kijk dan hier: martijnsenders.nl