Florerenals geen ander

22 February 2017,

Als íemand haar naam eer aan doet moet het Fleurien Dingemans zijn: haar naam is niet alleen afgeleid van bloem, haar schilderwerk is dat ook. Ze gaf haar jarenlange werk als kunstadviseur op voor het doek en penseel, precies zoals de vrouwen uit haar familie dat generaties lang ook hebben gedaan. “Als kind keek ik bij animatiefilms al naar compositie en kleuren.”

Het moment waarop Fleurien wist dat ze weer moest gaan schilderen kwam toen ze als kunsthandelaar een hoekje van een schilderij zag uitsteken. Het was klein, maar zó mooi. Dat was de eerste keer dat ze emotie voelde bij het begrip kunst, dat altijd een constante factor in haar leven was geweest. Het schilderij hangt nog steeds bij haar thuis. Ze moest ‘m hoe dan ook hebben.
png-leeg
Fleurien groeide met kunst op zoals je dat met Lego doet. Haar huis hing vol met schilderijen van familieleden, van moeder tot aan overgrootmoeder. Als kind nam ze al waar vanuit compositie en kleur, zelfs bij de meest klassieke Disneyfilm. Op de middelbare school had ze een hoop struggles, want, ‘ze was eigenlijk in niks echt goed’. Behalve dat kunstverhaal, dat was eigenlijk heel logisch. Maar na haar harde werk op het VWO hadden haar ouders toch liever dat ze een écht beroep zou krijgen. En schilderen? Dat kwam later wel als hobby.

Fleurien vertelt: “Mijn overgrootmoeders van beide kanten waren hele goede kunstenaars, heel eigen ook. Maar zij waren wel de laatsten van mijn familie die het professioneel hebben durven te doen. Toen ben ik kunstgeschiedenis in Amsterdam gaan studeren, wat ik ontzettend saai vond. Ik wilde echt de handel in, vernieuwen! Toen ben ik geswitcht naar Culturele Studies, dat bestaat nu niet meer. Ik had als basisvak kunstgeschiedenis en vulde het aan met vakken zoals filosofie en economie. Op die manier werd ik klaargestoomd voor de commerciëlere kant van de kunst.”png-leegSinds haar afstuderen vond ze ‘fantastische banen’ – ze ging allerlei bedrijven af en kocht voor miljoenen kunst in. Toen ze kinderen kreeg begon ze voor zichzelf en werkte onder andere in het Rijksmuseum. “Leuker kon eigenlijk niet”, vertelt ze lachend.

Dat onafhankelijke en krachtige inspireert me enorm. De bloem is voor mij het kader waar binnen ik werk, en het verhaal op het doek ben ik.

En toen kwam dat omslagmoment. Haar jongste zoon was net geboren en ze lag in een scheiding. “Dat was een zware periode. Op zulke momenten ga je nadenken: wat wil ik nou eigenlijk in het leven? Toen heb ik het schilderen opgepakt en ben begonnen aan de Wackers Academy. In het begin was dat een beetje krampachtig, want ik had ook nog twee jonge kids en mijn eigen bedrijf ernaast. Ik dacht: kan ik dit wel? Toen kwam opeens het moment waarop ik in een rush belandde en in een aantal dagen tijd talloze bloemenschilderijen maakte. Dat was het begin. Ik fietste na het schilderen terug naar huis en realiseerde me: alles is nu samengekomen, dit moet ik echt doen.”
png-leeg
Bloemen schilderen is een traditie in haar familie. Fleurien wist dan ook dat ze zou afstuderen met een groot bloemstuk. “Het zou wel heel anders moeten zijn dan normaal, echt op mijn eigen manier geïnterpreteerd. Ik had allerlei ideeën in mijn hoofd, bijvoorbeeld met goud. Ik heb tijdens mijn studie wel andere dingen geschilderd, maar bloemen zijn míjn verhaal. Ik zie de vrouwen uit mijn familie als originele feministen, ze waren echt stoer, maar ook vrouwelijk. Dat onafhankelijke en krachtige inspireert me enorm. De bloem is voor mij het kader waar binnen ik werk, en het verhaal op het doek ben ik.”


Na haar afstuderen volgde een glansrijke periode voor Fleurien. Alles ging onwijs goed, ze verkocht een hoop en hing bij goede galeries en beurzen. Toen kwam de crisis, waardoor ze ook in een dip kwam. Ze vond ‘eigenlijk alles wat ze maakte heel lelijk’. Van een bevriende kunstadviseur kreeg ze het advies om een tijdje écht op haar zelf te gaan werken, maar kon ze dat wel? Ze had niet voor niks zo lang in de kunsthandel gewerkt – ze hield eerlijk gezegd wel van werken met een deadline.
Uiteindelijk kwam ze beter uit die periode. Nu last ze tweejaarlijks drie maanden totale isolatie in om aan haar schilderijen te werken, en daarna volgt een extreem sociale periode waarbij je werk naar buiten brengt. Tijdens die isolatie mag ze ‘geen koffie’tjes drinken, en ook niet teveel uitgaan. Het is kinderen en schilderen, niet meer.’

Maar na zo’n periode volgt een lange tijd van delen. Komende zomer exposeert Fleurien nét boven Saint-Tropez in een wijnhuis. De fijnste wijn heet ‘fleur’. Toeval? Wie zal het zeggen.

 


Beeld: Julia de Boer

Back to