En dan begint het tewaaien, en wordt alles alleen maar mooier

9 February 2017,

Roze haren, een grotesk montuur en haar I-phone die constant rinkelt – Imke Panhuijzen lijkt al snel de geijkte definitie van een modefotograaf. Haar liefde voor het visuele is niet alleen groot, maar ook gevarieerd. “Dat kneuterige van een oud Belgisch dorpje vind ik óók fantastisch om vast te leggen.”

Achter elk bontgekleurd kapsel schuilt een verhaal: dat beaamt Imke maar al te goed. Ze groeide op in een klein Limburgs dorpje, waar ze maar een vreemde eend in de bijt was met haar opvallende uiterlijk. Fotograferen sloop rond die periode haar leven in, toen ze enkele jaren ziek was en verplicht aan haar bed gekluisterd zat. “Ik kon destijds helemaal niets, alles gebeurde vanuit mijn bed. Ik ben toen begonnen met details fotograferen. Ik ging inzoomen op kleine dingetjes en zag daar opeens de schoonheid van in. Ik keek veel naar structuren, stoffen, lichtval. Maar ook een kanten beha die over mijn bed heen lag. Ik was op zoek naar het creëren van mijn eigen droomwereld.”
png-leeg
Ze was altijd al met mode en de camera bezig, maar wist voor lange tijd niet dat die twee samen konden gaan. Twee jaar geleden studeerde ze echter af aan de fotoacademie met het idee: ik ga mode fotograferen. Imke vertelt: “Toen ik aan de academie begon was het nog heel erg zoekende. Je krijgt allerlei opdrachten, waarbij je bijvoorbeeld ook mensen in je eigen straat moet fotograferen. Je moest bij je buren naar binnen, waar ik helemaal geen zin in had. Ik vond zulk soort dingen een beetje eng, maar het heeft me wel geleerd wat ik in ieder geval níet wilde. Ik heb ook journalistieke opdrachten moeten doen, zoals de nieuwjaarsduik.” Imke begint te lachen. “Ja, dat vond ik echt verschrikkelijk.”

HOE ONHANDIGER, HOE BETER
Toch kwam ze er vrij snel achter waar haar hart nou echt lag. “Toen ik aan de academie begon, fotografeerde ik al wel meisjes op locatie met mooie jurken aan. Ik had zelf niet het idee dat die foto’s per se mode waren. Tot mijn docenten opeens zeiden: wow, dit is écht modefotografie! Toen ben ik me goed gaan verdiepen in wat het nou precies was. Ik begon me te herkennen in het werk van andere modefotografen en dacht: ja, dit moet het zijn.”
png-leegWaaraan je Imke haar foto’s kan herkennen? “Ik houd van een bepaalde zacht- en kwetsbaarheid in mijn beeld. Modellen worden vaak heel sterk, sexy en krachtig afgebeeld. Kwetsbaarheid en humor zie ik echter graag bij andere mensen, dus ook in modefoto’s. Ik houd ervan om met onervaren modellen te werken: die gaan nog onhandig zitten. Als het helemaal strak en af is, raak ik minder geïnspireerd.”

Ik houd ervan om met onervaren modellen te werken: die gaan nog onhandig zitten. Als het helemaal strak en af is, raak ik minder geïnspireerd.

EEN GEGEVEN PAARD
De fotografe schoot onder andere voor Volkskrant Magazine en Fashion Week Nederland, maar doet soms ook projecten die van een heel ander kaliber zijn. “Regelmatig kom ik voor shoots in hele gekke situaties te recht. Dan wordt er veel gelachen, en denk ik: dit vergeet ik echt nooit meer. Ik vind het geweldig als een shoot naast een mooi resultaat ook een prachtige blijvende herinnering oplevert. Ik heb ooit bijvoorbeeld een shoot gedaan met paardjes, bij mij in het dorp. Ik had al een afspraak gemaakt met de man van de paarden, die ontzettend plat praatte en zo’n enorme ribbroek aanhad. De paarden bleken alleen zó oud dat ze al door hun hoeven waren gezakt, en amper meer konden lopen. Enerzijds dacht ik toen: waar ben ik nou weer mee bezig? Maar anderzijds was het stiekem heel fijn, want ze bleven gedurende de shoot perfect op hun plek staan. Ik ging in de weer met allerlei doeken in de wei, die continu omwaaiden vanwege de sterke wind, haha. Om zulk soort dingen was het echt een onvergetelijke dag.”
png-leeg
Wanneer een foto goed is, heeft te maken met een onderbuikgevoel. “Eén ding vind ik daarbij wel echt kicken: het feit hoe na lange intensieve voorbereiding alles samenvalt op de set. Eenmaal op de set schakel ik om naar intuïtie, en vervolgens gebeuren er allerlei kleine dingen. Dan begint het bijvoorbeeld opeens te waaien, en wordt het haar alleen maar mooier. Of het model doet precíes wat je zien wil, waardoor het plaatje helemaal compleet is.”


ODE AAN HET KNEUTERIGE

Imke haar modevoorbeelden? Dat moeten Dries van Noten, Vivienne Westwood en Viktor & Rolf zijn. “Maar ook een minimalistisch merk als Acne kan ik waarderen. Shooten met of voor zulke merken is een grote droom van me. Voor Elle, Bazaar en Vogue mogen fotograferen lijkt me natuurlijk ook fantastisch. Vaker naar het buitenland gaan en zoeken naar gekke locaties lijkt me ook top. Dat hoeft niet per se LA te zijn, ook België volstaat dan. Ik houd wel van de humor van ouderwetse dingen. Vroeger frustreerde ik me om de bekrompenheid van het dorpje waar ik opgroeide, ik werd altijd nagekeken omdat ik er anders uit zag. Maar nu zie ik juist de humor daarvan in: je zou misschien wel kunnen zeggen dat die bekrompenheid me creatief heeft gemaakt. Die saaie, bruine muren van mijn oude school hebben me kleurrijker dan ooit gemaakt.”

 

Back to