Dit is Marisol Ferradás,met een sterretje op de i

19 December 2016,

Ze pakte 28 jaar geleden haar biezen voor de liefde, besloot modeagent te worden en introduceerde als allereerste Isabel Marant in Nederland. Het Franse accent van Marisol Ferradás (55) is niettemin nog steeds niet verdwenen, evenals haar verknochtheid aan mode en kunst. “Als ik genoeg van het ene heb, duik ik zo snel mogelijk weer in het andere.”

Marisol werd geboren in Spanje, groeide op in Frankrijk en aardde uiteindelijk in Nederland. “Toen ik jaren geleden hier kwam zocht ik een baan. Ik wilde immers blijven voor mijn liefde! Ik had nooit een kunst-of modeopleiding gevolgd, maar voelde altijd een creatieve drang. Daar is mijn modeagentuur en artfoundation Soledad Senlle uiteindelijk uit voortgevloeid. De Spaanse naam is een tribuut aan mijn oma’s, die een hoop kinderen zonder man hebben opgevoed.”
png-leeg
Toen de keuze op een modeagentuur was gevallen pakte Marisol haar koffers om af te zakken naar modebeurzen in Parijs. “Toen ik met mijn onderneming startte ging ik op zoek naar collecties die me echt aanspraken. Daar spotte ik voor het eerst Isabel Marant – ze was toen nog totaal onbekend. Ik werd op slag verliefd op het merk met dat kleine sterretje op de I. Ze kocht in tweedehandswinkels broeken voor garçons die ter inspiratie voor stijlvolle dameskleding dienden. Saint Laurent deed dat jaren geleden in principe ook, dat mannelijke introduceren onder de vrouwenkleding, maar zij deed het op een minder geklede manier, heel cool. Die hele bohemien feeling vond ik ook fantastisch – Isabel is een reiziger, en dat ben ik ook. Ik wilde haar collectie zo graag in Nederland gaan verkopen dat ik ervan droomde. Toen dat eenmaal lukte, wilde niemand de kleding in het begin hebben. Het was zó nieuw en anders. Toch ging ik door: ik wist simpelweg niet wat ik anders moest dragen. Ik had immers de collecties thuis, dus liep alleen maar in Marant. Die uitlopende mouwen, zelfgemaakte knoopjes, de mosterdkleuren. Fantastisch.”

TERUG IN DE TIJD
Hoe het daarna met Isabel Marant is verlopen is natuurlijk geschiedenis. Marisol’s agentuur werd groter en groter, en daarmee haar showroom aan huis alleen maar kleiner. “De mooiste kamer in mijn huis gebruikte ik als ruimte voor mijn collecties. Maar ja, de toestroom van dozen bleef maar groter worden. Er was amper meer ruimte om normaal te leven! Ik ging ook met fantastische merken zoals forte_forte en Lemaire aan de haal. Toen ben ik op zoek gegaan naar een plek los van huis. Een vriendin van me stuitte op deze ruimte aan de Schinkel – het was destijds nog een houtzagerij. Snap je nu waarom er gaten in de muren zitten? Ik vind het wel mooi, het is ruig en zegt iets over de historie van dit pand. Ik houd van dingen die een verhaal vertellen en al een tijdje meegaan. Ik heb zelf geen gevoel voor tijd: het is eigenlijk gek dat ik dit bedrijf kan runnen.”
png-leeg
De ene helft van het jaar is de ruimte nu een showroom, in de lege maanden functioneert het als expositieruimte. “Als modeagent heb je niet heel het jaar door een ruimte nodig om de collectie te tonen. Ik vond het zonde dat zo’n gave plek als dit niet continu in gebruik stond en ik heb ook een grote liefde voor kunst. Ik wilde geen commerciële kunst gaan verkopen, maar talentvolle artiesten de ruimte geven om iets van zichzelf te laten zien. Daarom is Soledad Senlle nu ook een art foundation geworden. We organiseren nu een keer in de twee jaar grote projecten in de publieke ruimte, zoals Kunst aan de Schinkel. Ik merkte dat mensen continu bij de galerie naar binnen keken, maar niet daadwerkelijk over de drempel durfden te stappen. Toen besloot ik kunst naar buiten te halen. Een scala aan kunstenaars heeft ervoor gezorgd dat er op allerlei plekken in de wijk kunstinstallaties-of werken te zien waren. Het volgende Kads in september gaat over ‘tijd’, en wat er gebeurt wanneer dat begrip verdwijnt.”

Ik houd van dingen die een verhaal vertellen en al een tijdje meegaan. Ik heb zelf geen gevoel voor tijd: het is eigenlijk gek dat ik dit bedrijf kan runnen.

Credits zie eind artikel


png-leegTUSSEN KUNST EN KLEDING
Marisol manoeuvreert dus immer tussen de wereld der mode en kunst. Het één is soms met het andere te verenigen, maar niet altijd: “Mode kan een kunstvorm zijn, maar dat is helaas niet altijd zo. Ik zou zelf liever meer kwaliteit dan kwantiteit zien. Snelle productie vind ik vreselijk – werd het creatieve aspect maar meer gehighlight. Voor mij is mode wel zakelijker dan kunst. Wanneer de showroom een art foundation is, kan ik experimenteren met verschillende werken en samen met kunstenaars levensvragen onderzoeken. Bij het kiezen van collecties moet ik mezelf afvragen: gaat dit verkopen? Al kan ik het soms toch niet laten om werk van jonge ontwerpers in de collectie te nemen wanneer ze naar me toekomen. Gewoon, omdat ik het die persoon zo gun.”
png-leeg
De showroom van Marisol wordt nu gebruikt als expositieruimte voor de in 2009 overleden kunstenaar Michael Gibbs. “Hij was een vriend van me. Ik kende zijn werk maar deels, voornamelijk zijn kunstenaarsboeken. Uiteindelijk ben ik zijn werk beter gaan bekijken en sprak het me onwijs aan. Zijn werken zijn geweldig en ontzettend gevarieerd, van poëzie tot installatiekunst. Zijn oeuvre is geweldig, en wordt nu pas voor het eerst opengesteld voor het publiek. Michael had een hoop fantasie en humor en was een pionier op het gebied van visuele poëzie. Tijdens performances zocht hij alle denkbare grenzen van taal op, bijvoorbeeld door het alfabet te verbranden, te vervloeken, met zijn bloed te schrijven, of door woorden uit te snijden om ze uiteindelijk op te eten. Veel van zijn werk is gemaakt tijdens de jaren 60 en 70, de Avant-garde. Dat was een hele bewogen periode, zowel voor kunst als mode.”
png-leegVAN HASSELT TOT INDIA
Marisol reist heel de wereld over, zowel uit privé-als zakelijk perspectief. “Wanneer ik niet aan het werken ben, reis ik. Binnenkort ga ik naar Colombia met mijn gezin, vorig jaar waren we in Myanmar. Alles is daar verrassend en prikkelend. De mensen, de kleuren, de natuur… Daarnaast ben ik dol op India. Reizen is eigenlijk net als kunst – voeding voor je geest. Maar voor werk blijf ik vaak ook dichter bij huis hoor: laatst was ik in Antwerpen, toen Hasselt, toen Luik, en tot slot Sittard. Op modetournee door België en Nederland, ha.”

 

De expositie Let it keep secrets: Michael Gibbs is tot en met zondag 18 december te bezichtigen bij Soledad Senlle aan de Sloterkade 171 te Amsterdam. Op 18 december om 15:00 uur wordt de expositie beëindigt met de performance Blind date with Michael Gibbs door Peter Baren.

Beeld credits:
Foto 1: Soledad Senlle showroom.
Foto 2: Michael Gibbs expositie. Fotografie Gert Jan van Rooij.

Foto 3: Marisol tijdens de opening van Let it keep secrets: Michael Gibbs. Fotografie Gert Jan van Rooij.