Mierzoet, hydraterendof transparant: ontmoet Clary Stolte

10 November 2016,

Kunstenares Clary Stolte maakt niet om het begrijpen, maar om het kijken – en dat terwijl haar werken dikwijls geen spatje kleur bevatten. Wél kauwt ze kauwgom of breidt ze uren, om er vervolgens een nieuw schilderij van te smeden. “Ik vind het knap als mensen mijn werk kopen. Ik bedoel, heb jij wel eens een schilderij van shampoo gezien?”

De eerste stappen in Clary’s atelier zijn krap – werken hangen, staan, liggen op de grond, of zijn nog onder constructie. Ze waarschuwt me alvast: “Ik heb je vragen maar heel rap doorgenomen. Anders ga ik teveel nadenken, en blijft het interview niet fris. Dat moeten we niet hebben.”
Haar spierwitte werkplek straalt enerzijds leegte uit, maar aan de andere kant is er juist heel veel: da’s dan ook typisch voor haar werk, vertelt de kunstenares. “Wit, leegte, licht en transparantie. Dat is waar het voor mij om draait. En ja, dat resulteert vaak in kunstwerken die niet meer lijken dan een wit vlak. Je zult niet snel zien wat het is, maar dat is dan ook weer de grap. Niets is toch iets, weet je wel? Al zullen sommige mensen mijn werk flink hardcore vinden.”
png-leeg
Clary zelf is daarentegen allerminst hardcore – ze zet een kop thee in een roze bloemenblouse, met daaronder felgekleurde nikies. Met haar bonte kledij en vlotte babbel is ze ongetwijfeld het meest kleurrijke fenomeen in een ruimte vol met kunstwerken. Waar haar werk misschien niet meteen begrepen wordt, heb je Clary zo door – dat merk je al wanneer ze door het hoge raam naar buiten tuurt. “Die boom voor het raam vind ik zó mooi. Daar kan ik echt van genieten.” Op een ter plekke geknutseld tafeltje plaatst ze een schaaltje met brosjes. “Neem zoveel als je wilt.”
png-leeg
Intens plezier beleven aan van alles lijkt één van Clary’ grote liefdes: of dat nou over eten, muziek of kunst gaat. Máár, ook van een ‘mooie jurk kan ze dolgelukkig worden.’
Dat genieten begon al als kind: “Als klein meisje kreeg ik elke dag een schaaltje met yoghurt waar heel kundig rode limonade overheen gegoten werd. Dat contrast van het witte oppervlak met dat gekleurde lijntje limonade vond ik toen al zó fascinerend. Ik geloof nog steeds dat ik vanaf dat moment begonnen ben met schilderen. Ongelooflijk he?”

PRIMABALLERINA
Clary vertrok niet direct richting de kunstacademie: daarvoor sloegen andere interesses vooral de klok. Zo dacht ze een tijdje ballerina te willen worden, en volgde ze op ‘een blauwe maandag’ de vooropleiding van Scapino. Dat mondde vooral uit in een persoonlijk drama, want ze was er ‘toch echt niet voor weggelegd.’ Verder was muziek thuis belangrijk: er werd gezongen, veel ook, en viool gespeeld. “Met vioolspelen ben ik in 2007 helaas gestopt. Sindsdien geniet ik wel meer van muziek, ik kan nu veel beter luisteren. Tijdens het werk draai ik van alles: van moderne nummers binnen de klassieke muziek, tot barok. Het overheersende geluid is vaak een beetje abstract, net zoals mijn werk.”
png-leeg
Abstract werkte ze onbewust altijd al, waardoor ze op de kunstacademie snel wist welke kant ze op wilde. “Toen ik besloot mee te doen aan de toelatingstest voor de academie heb ik alle werken die ik heimelijk onder mijn bed bewaarde bij elkaar geraapt, een selectie gemaakt, en opgestuurd. Ik twijfelde toen nog enigszins: ik zag kunst altijd als iets groots naar buiten toe wat niet per se bij me zou passen. Vanaf het eerste moment op school wist ik echter zeker dat ik de allerbeste keus uit mijn leven had gemaakt: ik voelde aan alles hoe heerlijk ik het vond. Ik genoot van elke dag! Al die kanten van jezelf mogen uitzoeken, heel tof.”

png-leeg

 

png-leegBELLA ITALIA
In de jaren ’90 was Clary’s diploma een feit en vertrok ze richting haar atelier. “Vanaf dat moment volgde er een dieptepunt voor me. Het was gek om geen leraren, lessen, of medestudenten meer te hebben. Ik zat daar in mijn uppie met werken die ik eigenlijk niet meer interessant vond. Ik dacht: dat hele schilderen, ik vind er niks meer aan. Laat ik er mee stoppen.”
png-leeg
Haar redding bleek uiteindelijk een vakantie naar Florence: “In Italië ontmoette ik een kunsthistoricus waar ik eindeloze gesprekken mee heb gevoerd. Hij vroeg me: vertel eens, wat is nou altijd je diepste drijfveer geweest? Toen ben ik gaan nadenken. Wat mij immer boeide was hoé de verf op een schilderij zat, en niet wát het schilderij uitbeeldde. Als ik een portret schilderde vroegen mensen regelmatig: wie is dat? Je vriend, je broer? Vervelend vond ik dat. Het ging me daar niet om.”
png-leeg
Na Florence keerde Clary terug in haar atelier. “Ik heb toen alles opgeruimd en ben opnieuw begonnen. Eerst ging ik nog aan de gang met verf, ik maakte puur witte dingen. Toen zag ik opeens een stuk plastic liggen en dacht ik: waarom schilder ik enkel en alleen met verf? Wat een beperking eigenlijk. Werken met plastic gaf me veel meer de transparantie die ik wilde overbrengen.”

png-leeg

png-leegWE LOVE NIVEA
Toen Clary eenmaal met plastic begon passeerden er al snel meer materialen de revue. “Materialen werden enorm mijn ding. Ik maakte een schilderij van kauwgom, suikerspin, shampoo, en puur van tape. Ook vouwde ik een heel werk op zijn Japans in elkaar. Wanneer mensen iets van me kopen vind ik dat een onwijs compliment: zo kocht een Duitse professor jaren geleden een kauwgomschilderij van me, wat-ie in zijn werkkamer ophing. Studenten liepen regelmatig even langs zijn kamer om te kijken ‘hoe het met het schilderij was’. Esthetiek is niet altijd het belangrijkst voor mij, maar ik begrijp dat kopers daar wel naar zoeken. Dat mensen mijn werk dan tóch durven te kopen vind ik heel gaaf.”

Dat rode lijntje limonade over een schaaltje yoghurt vond ik als kind al een kunstwerk op zich

Afgelopen maart voerde Clary misschien wel haar droomproject uit in Antwerpen: een kunstinstallatie in het teken van NIVEA. Urenlang smeerde ze de ramen van de expositiehal met het verzorgingsproduct in. “Ik liep al een tijdje met dat idee in mijn hoofd. Door crème van Nivea kan je heel mooi heen kijken – precies de transparantie die ik zoek. Ik kon me voorstellen dat ze dat in Antwerpen wat too much zouden vinden, maar toen ik mijn plan had ingediend kreeg ik “We love Nivea!” als respons. De dag van de voorbereiding was ik goed nerveus, want ik had geen idee of het zou werken. Ik liep daar met tassen vol met Nivea, want ik wist natuurlijk ook niet hoeveel potten ik nodig zou hebben. Toen ik eenmaal begon met smeren werd het in eerste instantie donkerder in de ruimte – toen werd ik steeds banger, want ik dacht juist dat het heel licht zou worden! Na een flinke tijd smeren stapte ik achteruit en was het tegen alle verwachtingen in oogverblindend. Zo cool!”

 Clary Stolte FALL Magazine

Bij het verlaten van het atelier springt de tas vol potjes Nivea opeens in het zicht. “Grote kans dat ze hier nog wel een tijdje liggen. Sommige werken gooi ik in een hoek en liggen er over tien jaar nog.” Achter een reeks van witte schilderijen steekt een stukje van een knalroze werk uit. Clary gniffelt. “Ja, ik ben dol op roze, iets te dol. Had ik dat nog niet gezegd?”

png-leegpng-leegpng-leegpng-leegpng-leegBeeld credits:
Foto 1: Studio, Amsterdam
Foto 2: Laminato
, tape op Hahnemühle grafisch papier met onderblad over monoprint
Foto 3 & 4: Nivea
 installatie overzicht (binnen en buiten), nivea creme op raam, Spaceburo, Antwerpen
Foto 5: Studio
, Amsterdam / Fotografie Henni van Beek

png-leeg

Back to